Nederlandse stroomprijzen stijgen door zwakkere windproductie in Duitsland en hogere gasprijzen

De Nederlandse day-ahead stroomprijzen kwamen in week 29 uit op gemiddeld €112,6/MWh, een stijging van €9,2/MWh ten opzichte van de voorgaande week. Deze stijging werd voornamelijk veroorzaakt door een lagere windproductie in Duitsland, hogere gasprijzen en hogere temperaturen gedurende de eerste helft van de week.

Ondanks een vrijwel gelijk niveau van zonne-energieproductie in zowel Nederland als Duitsland en een stijging van de Nederlandse windproductie met 40% ten opzichte van de voorgaande week, bleven de stroomprijzen hoog. De belangrijkste oorzaak lag in Duitsland, waar de windproductie met ongeveer 30% daalde ten opzichte van een week eerder. De lagere productie van hernieuwbare energie in Duitsland zorgde voor een krapper marktevenwicht in de regio en dreef de Nederlandse day-ahead prijzen verder op, met name tijdens de werkdagen. De marktomstandigheden verbeterden gedurende het weekend, toen de windproductie in zowel Nederland als Duitsland toenam en de elektriciteitsvraag tegelijkertijd afnam. Hierdoor daalden de Nederlandse day-ahead prijzen naar €83,3/MWh op zaterdag en €69,6/MWh op zondag, waarmee een deel van de prijsstijging eerder in de week werd gecompenseerd. Op zondag kende de Nederlandse day-ahead markt bovendien zeven opeenvolgende uren met negatieve stroomprijzen, doordat de sterke productie van wind- en zonne-energie tijdens de middaguren groter was dan de vraag naar elektriciteit.

De TTF-gasprijs bedroeg deze week gemiddeld €53,7/MWh, een stijging van €6,4/MWh. Hernieuwde geopolitieke spanningen deden het eerdere positieve marktsentiment na het raamwerk voor een staakt-het-vuren tussen de Verenigde Staten en Iran grotendeels teniet. De day-ahead- en month-ahead-contracten bleven nauw met elkaar verbonden, waarbij de TTF day-ahead/month-ahead spread gemiddeld rond de €0,00/MWh lag (variërend van -€0,18 tot +€0,31/MWh). Dit bevestigt dat de prijsstijging vooral werd veroorzaakt door een herwaardering van de gehele termijncurve en niet door specifieke ontwikkelingen op de spotmarkt. De belangrijkste aanjager bleef de situatie tussen de Verenigde Staten en Iran. Ondanks de voortgang van gesprekken over een staakt-het-vuren voerden beide landen opnieuw aanvallen uit, terwijl Israëlische aanvallen op Libanon de onzekerheid over de houdbaarheid van de wapenstilstand verder vergrootten. Als reactie dreigde Iran opnieuw de scheepvaart door de Straat van Hormuz te verstoren en bleef het druk uitoefenen op de Golfstaten. Daarnaast bleef ook het herstel van de LNG-export uit Qatar kwetsbaar. De productie in Ras Laffan bleef beperkt en ook het fysieke transport door de Straat van Hormuz lag nog duidelijk onder het niveau van vóór het conflict.